Samen leven

Dit word mij allemaal iets te multicultureel


Het is makkelijker om de verschillen tussen mensen te zien, dan dat wat ons met elkaar verbindt.
Al proberen wij ons te verplaatsen in mensen, die ver weg staan van onze eigen manier van leven en beleven, zal dat nooit in het geheel lukken.
Ik ben geboren en opgegroeid in een beschermde omgeving en heb de kans gehad om mij te ontwikkelen en een plaats te vinden in de maatschappij. Armoede ken ik niet, net zo min dwang, honger of geweld.
Als ik spreek van de maatschappij praat ik over Nederland, het land dat ik ken en waarmee ik vertrouwd ben. Sterker nog, in mijn eigen land heb ik het over cultuur en subcultuur.
Wat ik vind, dat hoeft mijn buurman nog lang niet te vinden.
Normen en waarden worden gemeten aan de cultuur waarin wij zijn opgegroeid en vanuit deze visie beoordelen wij anderen.

Dus als je mij, zoals ik gevormd ben ineens naar een andere continent of sterker nog in een andere samenlevingsgemeenschap met andere normen en waarden plaatst, zal ik grote moeite moeten doen om mij aan te passen. Dat aanpassen zal me misschien wel lukken, maar het zal nooit eigen worden.
Eigen is dat wat je met de paplepel is ingegoten. Dat kan niemand zomaar veranderen.
Het punt is, dat wij makkelijker de verschillen tussen mensen zien, dan de dingen, die wij met elkaar gemeen hebben en die ons kunnen verbinden.

Er bestaat geen twijfel, dat het moeilijk is om de vrede te bewaren als wij mensen dingen zien doen, die zo ver van ons afstaan, dat wij er met het hoofd niet bij kunnen.
Alleen geldt dat niet alleen voor ons, want als je dit leest, dan lees je vanuit jou perspectief deze woorden en denkt, ja dat is logisch wat hier staat.
En nu stel je voor jij bent die andere uit een hele andere cultuur en hij leest dit artikel, dan zal hij het misschien ook met mij eens zijn. Maar dan wel vanuit zijn beleving.
Die is weer anders dan jou beleving, dus kan het zijn dat jullie op een hele andere manier naar dit stukje tekst kijken.

De basis van de zicht op het leven, denken, beleven en handelen van de mens is
nu eenmaal niet per definitie dezelfde. Het zal nooit lukken om te proberen het hart van de mens te veranderen. Wij moeten ons aan elkaar aanpassen en rekening houden met elkaar, ook al begrijpen wij de ander niet.
Niemand zegt, dat het makkelijk is. Maar het word wel tijd om de negatieve spiraal te doorbreken, die de kloof tussen culturen steeds groter maakt.
Met elkaar het gesprek zoeken, het voorbeeld volgen van de mensen, die ondanks de duidelijk aanwezige barrières positief blijven.

Nu zul je zeggen, ja maar ze werken niet mee…. Wij werken ook niet mee door met de vinger telkens op de wond te drukken.
Als wij elkaar allemaal gewoon mens noemen en niet gelijk toevoegen “hij heet zoenzo en komt uit” of nog erger te zeggen “maar is wel heel aardig”
om te beginnen, dan benadrukken wij het anders zijn van een ander niet meer zo nadrukkelijk.
We leven nu eenmaal met elkaar, we zijn door elkaar gehusseld, eeuwen geleden al.
Niemand kan dat meer terugdraaien. Wij leven in een multiculturele samenleving.
Het zal nooit meer anders zijn. Dus laten wij proberen met de riemen te rooien die wij hebben of misschien maken wij ooit iets heel moois van!

Minder olie op het vuur. We moeten elkaar ruimte geven om te zijn wie we zijn.
Wereldburgers dat zijn wij allemaal.